شعر های باران خورده ....

موهایت را که باز کردی

فهمیدم

یلدا هم

شب کوتاهی ست

برای دوست داشتن ات ...

((محمد شیرین زاده))

👇👇👇 

با من

از سپیدي برف شب یلدا٬

از رنگین کمان سفره‌ي درازتان بگو!

من از سیاهی رويِ پدر

دراین شب برایت مي‌گویم

از خنده ها،

براي سرخي انارها بگو

از قرمزي خون دلِ مادرم مي‌گویم...!

از دهان بازِ

پسته‌ها، دربزم آجیل چهار مغز بگو

از دهان بستهٔ خواهرم،

که سرما

مغز استخوانش را بوسیده مي‌گویم!

راستی!

پس از این همه گفتن

یلدا کجاست

در خانه‌ي شما

یا در...؟!!!

اینجا

هر شب

تا رسیدنِ روز

یلداست

((سامان عبدلی))

يلدا، قهر نمي شناسد

حتي شده

يك پيام خالي بفرست!

ولي بفرست...

((فريد صارمي))

تو شب را ندیده ای

نشسته ای سر سفره ی بی بی

هی موهای سیاهت را بافته اند

هی بخت سپیدت را باز کرده اند

چشم هایت را

با هزار و یک قصه ی نازپرورده بسته ای

و هنوز فکر می کنی

بستن چشمها فصل را عوض می کند

بیدار شو

بیا من نشانت دهم

شب از کدام پنجره می آید

صورتت را بچسبان

به شیشه خانه ها

آن تقدیر خونین

که در خود مچاله شد

نمی تواند تنها اناري باشد

تو هنوز

پشت پرده را ندیده ای یلدا

((الناز وحدتی))

بانوی هوس! دلم برایت تنگ است

یلدای بدون من حرامت باشد

((مجتبی سپید))

یلدا که می آید در و دیوار می خندد

اکسیژن توی هوا بسیار می خندد

یلدا که می آید تمام شهر با غمهاش

چون گشته بازم موسم دیدار می خندد

دایی ،عمو ، بابا بزرگ و عمه و خاله

مادر بزرگ خسته و بیمار می خندد

دور همی های قشنگی شکل می گیرد

دنیای ما بی حد و بی تکرار می خندد

اشعار حافظ نقل مجلس میشود، قطعا

شاعر برای خواندن اشعار می خندد

وقتی انار و هندوانه شمع مجلس شد

هر حاضری بی وقفه و رگبار می خندد

رسم و رسومات قشنگی با خودش دارد

یلدا که می اید خدا بسیار می خندد

((سجاد صادقی))

شب که می رسد

هر قدم که به خانه تو نزدیک تر می شوم

یک قدم از درد فاصله می گیرم

کاش هر شب

یلدا بود

((رضا دستجردی))