شعر های باران خورده ....

هوا ابـر است و طوفانــی من از پرواز دلگیــرم

رسیـدم آخر راهــی که از آغاز دلگیــرم

تمام آسمان تسخیر کرکس های منفور است

کبوتر هستم و از دست کفتر باز دلگیــرم

منم قـوی سپیـد موج های آبــی دریا

که از همراه گشتن با کلاغ و غاز دلگیــرم

"فرشتـه" آسمان را دارد و با ماه مــی گردد

من از دست زمیـن و مردم ناساز دلگیــرم

کنون گشتم رها از دست صیادِ کبوترها

من از پرتابِ دردآلودِ تیرانداز دلگیــرم

گرفتـم هرچه فال از حافظِ شیراز ؛ بد آمد

که از هر فال خوبِ حافظ شیراز دلگیــرم

نگو از عشـق ، گوشـم پُـر شــده از قصه های پوچ

که از شعـر و سه تار و شاعـر و آواز دلگیــرم

((فرشته جهانگیر))

با سبکبالان عاشــق با پرستــو مــی روم

تا دیـار نرگـس و نسـرین و آهــو مـی روم

قاصدک ها و نسیـم و ابـرهـای صــورتـی

مثـلِ طـوفان هستــم و با صـد هیـاهـو مـی روم

شهــرِ تهــرانــم پُـر از دود اســت و لبـریـز از غبـار

هـرکجـا باران فـرو ریــزد بدانسـو مــی روم

خـانقـاه عشــق را بـا شمـسِ تبـریـزیِ جـان

مثـلِ مــولانـا پُـر از یـاحــق و یـاهــو مــی روم

مَسـت کـردن با خـــدا و دلبــری کـردن ، زِ شـوق

با تـو در میخـانه هـا پهلـو به پهلـو مـــی روم

سنگـدل هـا سنـگ را بـر شیشـۀ دل مــی زنند

با دلِ آیینــه گـون از شهــر جــادو مـــی روم

مقصــدم شهـردماوندســت و منـزلگاه عشـــق

مــن سبکبــال از غــزلخـوانــی , چـه نیکـو مـی روم

((فرشته جهانگیر))

زندگی فرصتِ نابی ست که سر می گردد

مثل رودی که به دنبال گذر می گردد

لشکر زردِ خزان می رسد از معبر باد

بخت، از باغِ پُر از خاطره بر می گردد

بدتر از سوختن و غُصهِ سرمای خزان

شاخِ سبزی ست که همدست تبر می گردد

نیست جز بی کسی و بی خبری قسمت او

هر کلاغی که به دنبال خبر می گردد

باغ ویران شده و درد عجیب است ببین

باغبان را که به دنبال ثمـر می گردد

عاشقی مرگ و جنون است و غم و غصه ولی

دل ما باز به دنبال خطـر می گردد

((فرشته جهانگیر))

‍ امشب از او می سرایم ، شعر من جز "آه" نیست

خوب می دانم که یارم ، همدل و همراه نیست

آسمان ابری و تار است و دلِ من مبتلا

آه تاریکیِ شب تقصیرِ قرصِ ماه نیست

صاحب و سلطان قلبم را نگاهی با صفاست

مغرض است آنکس که گوید طالعِ من شاه نیست

داده بودم دل به مهرش ، صاف و ساده بی ریا

حیف سودایِ دلم را ، جز زیان در راه نیست

گفت و خوش گفت شاعری مست از غزل این جمله را

هیچ کس از سینه ی ما جز خدا آگاه نیست

بیت آخر را به نام ِ تو مطهر می کنم

ای خدایِ خوبِ من جز تو مرا همراه نیست

((فرشته جهانگیر))