شعر های باران خورده ....

گنجشکی

دکمه‌ های جلیقه‌ اش را می‌ بندد

صدایش را صاف می‌کند

و در انتظار بیدار شدنت می‌ نشیند.

بیدار شو! بیدار شو!

به جز من و تو و این گنجشک سپیده‌ دمی

هیچکس در جهان نیست.

نه این که گمان کنی اتفاقی افتاده است

نه

کنار تو

من هم

خواب رفته‌ ام ...

((شمس لنگرودی))

سپاسگزارم خداى من!

خنده را براى دهان او،

او را به خاطر من،

و مرا به نيت گم شدن آفريدى ...

((شمس لنگرودی))

کاش غم و غصه هم قیمت داشت

مجانی است، همه می خورند!

کاش روی دهانمان کنتوری نصب می شد

و جریمه غصه ها را به حساب آنان می ریختیم

غصه نخوریم مردم!

سیاست مدارها هم روزی بزرگ می شوند

و به مدرسه می روند

و دنیا مثلِ گلِ مصنوعی قشنگ می شود

هر چیز مجانی که ارزشِ خوردن ندارد!

((شمس لنگرودی))

حالا که تو رفته یی می فهمم

دست های تو بود

که به نان طعم می داد

پنیر را به سفیدی برف می کرد

و روز می آمد و سر راهش با ما می نشست ..

حالا که تو رفته یی

و ملال غروبی نان را قاچ می کند

و برگ درختان

به بهانۀ پاییز

ناپدید می شوند ...

((شمس لنگرودی))

هدیه ام از تولد

گريه بود

خنديدن را تو به من آموختی

سنگ بوده ام

تو كوهم كردی

برف بوده ام

تو آبم كردی

آب می شدم

تو خانه دريا را نشانم دادی

می دانستم گريه چيست

خنديدن را

تو به من هديه كردی.

((شمس لنگروری))

اما مادر

برای چه هر چه درخت می نویسم

شکل درخت خانه ی ما نیست

می نویسم بام، در و شکل بام خانه ی ما نیست

پس این الفباها به چه درد می خورند

چه طور بنویسم نارنج

تا ترشح نارنج را بر چهره ی سردم حس کنم.

((شمس لنگرودی))

اگر می خواهی دوستت بدارم،

بیدارم مکن.

عشق من!

انسان خفته دروغ نمی گوید.

بیداری، ناگزیری است که راه دروغ را رسم می کند.

((شمس لنگرودی))

ای بهار

سر منشاء بی پایانت کجاست ؟

تا نوشان نوشان بیایم

و در منزلت آرام گیرم ...

((شمس لنگرودی))

دوست دارم

در اين شب دلپذير

عطر تو

چراغ بينايي من شود

و محبوبه شب راهش را گم كند

دوست دارم

شب لرزان از حضورت

پايش بلغزد

در چاله اي از صدف كه ماهش مي خوانند

و خنده آفتاب دريا را روشن كند

اما نه آفتاب است و نه ماه

عصرگاهي غمگين است

و من اين همه را جمع كرده ام

چون دلتنگ توام

((شمس لنگرودی))

نوروز منی تو

با جان نو خریده به دیدارت می دوم

شکوفه های توام من

به شور میوه شدن

در هوای تو پر می کشم.

((شمس لنگرودی))

پرندگان شوریده در نفست ره گم می کنند

شوریدگان هوایت را دریاب!

نگاه کن

دو پرنده روحم را می برند

و جهان در عبور پرندگان

شکل تو را می گیرد...

((شمس لنگرودی))

چه روزگار درازی

در انتظار تو بوده ام

بنشین و

مرا پاک کن

از گرد آفتاب پوک

که بر سر من باریده است

چه روزگار درازی

در انتظار دست های تو بوده ام

آرام تر

این تندیس غبار

به سرانگشتی

فرو خواهد ریخت

دست از من بدار

می خواهم تو را

از جان بنگرم

زان پیش تر

که به لرزش آهی

خاکستر شوم

((شمس لنگرودی))

روزی نو

آغازی نو

جغرافیای بوسه ی من ، کجایی ؟

تا در سپیده های تو پهلو گیرم

عطر گل شب بو کجایی ؟

شب تابستانی بی حس کنار جاده افتاده است

دلم می خواهد

چنان بنوشمت که در استخوانم حل شوی

آسمان آب شده در تنگ بلورین من

موجی کف بر لبم که به اشتیاق تو تا ساحل می دوم

و لب پر زنان به بستر خود می روم

بی آنکه تو را ببینم

روزی تو

آغازی نو

جغرافیای خانه ی من , کجایی ؟

((شمس لنگرودی))

این شعرها که بوی سکوت می دهند

از غیبت لب های توست

کلمات

مثل زنجره های خشکیده ی تابستانی

از معنا خالی شدند

و در انتظار مورچه هایند

توشه بار زمستانی شان را

در حفره ی تاریک خالی کنند

اندوهی که سرازیر می شود

در سینه ی خاموش من.

((شمس لنگرودی))

اگر گنجشکی تازه بالی

در شعر کوچک من لانه کن

اگر آفتابی تازه زادی و راه را نمی شناسی

در آسمان خانه ی من پرسه زن

اگر توفانی و دریاهایت کوچک اند

در بستر من شعله ور شو.

ای بادپا که دسته کلید دریاها در دست توست

صندوق قدیمی را باز کن

و نقشه ملاحان گمشده را به من ده،

ببین چگونه مرواریدها تکثیر می شوند

بر آتش مژگان من.

((شمس لنگرودی))

بنویس

بنویس و هراس مدار

از آن که غلط می‌افتد

بنویس و

پاک کن

همچون خدا که هزاران سال است

می‌نویسد و پاک می‌کند

و ما هنوز مانده‌ایم

در انتظار پاک شدن

و بر خود می‌لرزیم

((شمس لنگرودی))

شعرم

همهمه ی پنهان توست

گل شب بوی من!

میخواهم تو را

در عبور عطر شبانه ام بشناسند.

((شمس لنگرودی))

از پوستم

صدای تو می تراود

بر پاهای تو راه می روم

با چشم تو شعر می نویسم

من که ام

به جز تو

که در رگ و پوستم نهانی و

نام مرا به خود داده ای

((شمس لنگرودی))

نه، نمی‌توانم فراموشت کنم

زخم‌های من، بی‌حضور تو از تسکین سر باز می‌زنند

بال‌های من

تکه‌تکه فرو می‌ریزند

بره‌های مسیح را می‌بینم که به دنبالم می‌دوند

و نشان فلوت تو را می‌پرسند

نه، نمی‌توانم فراموشت کنم

خیابان‌ها بی‌حضور تو راه‌های آشکار جهنم‌اند

تو پرنده‌یی معصومی

که راهش را

در باغ حیاط زندانی گم کرده است

تک‌ صورتی ازلی، بر رخسار تمام پیامبرانی

باد تشنه‌ی تابستانی

که گندم‌زاران رسیده در قدوم تو خم می‌شوند

آشیانه‌ی رودی از برف
که از قله‌های بهار فرو می‌ریزد
نه
نمی‌توانم
نمی‌خواهم که فراموشت کنم

تپه‌های خشکیده

از پله‌های تو بالا می‌آیند

تا به بوی نفس‌های تو درمان شوند و به کوهستان بازگردند

ماه هزار ساله دست‌نوشته‌ی آخرش را برای تو می‌فرستد

تا تصحیحش کند

نه، نمی‌توانم فراموشت کنم

قزل‌آلایی عصیانگری که به چشمه‌ی خود باز می‌رود

خونین شده در رودها که به جانب دریا روان است

((شمس لنگرودی))

دلم به بوی تو آغشته است

سپیده دمان

کلمات سرگردان برمی خیزند و

خواب آلوده دهان مرا می‌جویند

تا از تــــــو سخن بگویم

کجای جهان رفته‌ای

نشان قدم هایت

چون دان پرندگان

همه سویی ریخته است

باز نمی‌گردی، می‌دانم

و شعر

چون گنجشک بخارآلودی

بر بام زمستانی

به پاره یخی

بدل خواهد شد.

((شمس لنگرودی))

دست های تو

تصمیم بود

باید می‌گرفتم و

دور می‌شدم.

((شمس لنگرودی))

نقشه‌های جهان به چه درد می‌خورند

نقشه‌های تو را دوست دارم

که برای من می‌کشی

خطوط مرزی و رودخانه‌ها ... متروها ... خانه‌ها

نقشه‌ی کوچک‌ات را دوست دارم

که دیده‌بانان چهار سویش

از برج مراقبه با صدای بلند با هم صحبت می‌کنند

و من این‌سو تا آن‌سویش را

با غلتی طی می‌کنم .

((شمس لنگرودی))

دور از تو

فواره‌ی بی‌قرارم

پرپر می‌زنم

که از آسمانِ تهی

به خانه ی اولم برگردم.

((شمس لنگرودی))

چندان به تماشایش برنشستیم

که بامدادی دیگر برآمد

و بهاری دیگر

از چشم اندازهای بی برگشت در رسید

از عشق تن جامه‌ای ساختیم روئینه

نبردی پرداختیم که حنظل انتظار

بر ما گوارا آمد

ای آفتاب که برنیامدنت

شب را جاودانه می‌سازد

بر من بتاب

پیش از آن‌که در تاریکی خود گم شوم

((شمس لنگرودی))

سپاسگزارم درخت گلابی

که به شکل دلم در آمدی،

چه تنها بودم!

((شمس لنگرودی))

خداوندا

تمام حرف های جهان یک طرف

این راز یک طرف:

آیات شما

چه قدر، شبیه به لبخند اوست!

((شمس لنگرودی))

بگذار تا جهان به زیبایی خود دل ببندد

بهار

در مقدم تو قربانی می‌شود

تا از قطرات گلویش

شقایقی بروید

بی حضور تو

هیچ دفتری گشوده نمی‌ماند

بی گذار تو

معبری را پایان نیست

تو الفبای جهان را دیگر کرده‌ای

پرندگان شوریده در نفست ره گم می کنند

شوریدگان هوایت را دریاب!

نگاه کن

دو پرنده روحم را می‌برند

و جهان در عبور پرندگان

شکل تو را می‌گیرد!

((شمس لنگرودی))

آرام باش عزیز من

آرام باش

حکایت دریاست زندگی

گاهی درخشش آفتاب، برق و بوی نمک، ترشح شادمانی

گاهی هم فرو می رویم، چشم های مان را می بندیم،

همه جا تاریکی است.

آرام باش عزیز من

آرام باش

دوباره سر از آب بیرون می آوریم

و تلالو آفتاب را می بینیم

زیر بوته ای از برف

که این دفعه

درست از جایی که تو دوست داری طالع می شود.

((شمس لنگرودی))