شعر های باران خورده ....

به قداست این شعر ها ایمان بیاور

چرا که تو را

با سه حرف مقدس سرودم

" عین" " شین" "ق"

((محمد شیرین زاده))

نهایتا روزی می رسد

که از همه چیز دست می کشی

چرا که دیگر

در دست هایت

چیزی برای

از دست دادن نداری

((محمد شیرین زاده))

سرزمین پدری من مرده است

اینان سرزمین پدری مرا

در آتش دفن کرده‌اند

من

در سرزمین مادریم زندگی می‌کنم

در کلمات

((رزه آوسلندر))

ترجمه: حسین منصوری

زن، اسمت چیست؟

-نمی‌دانم

-چند سال داری؟ اهل کجایی؟

-نمی‌دانم

-چرا این گودال را کنده‌ای؟

-نمی‌دانم

-چند وقت است که پنهان شده‌ای؟

-نمی‌دانم

-چرا انگشتم را گاز گرفتی؟

-نمی‌دانم

-نمی‌دانی که ما آزارت نخواهیم داد؟

-نمی‌دانم

-کدام طرفی هستی؟

-نمی‌دانم

-زمان جنگ است، باید انتخاب کنی

-نمی‌دانم

-هنوز دهکده‌ات پابرجاست؟

-نمی‌دانم

-این‌ها بچه‌های تواَند؟

-آری

شعر ویتنام

((ویسواوا شیمبورسکا))

ترجمه‌: کامیار محسنین

" دلتنگم "

این روز ها

عبور قاصدک ها را

جدی بگیر ...

((محمد شیرین زاده))

انگار همه عمر ؛

در مسافرخانه هایی زیسته ام ،

که بخشی از خودم را در آن ،

جا گذاشته ام .... .

ناممکن است

ناممکن است که به شهر ما بیایی ،

و عطر بهار عشقی یکطرفه ،

ویرانت نکند...

((چیستا یثربی))

صبوری

هنر پنهان کردن

بی‌صبری است

((فریدریش نیچه))

می‌گویی : دوست‌ ات دارم

و من به کبوتری تشنه بدل می‌شوم

که به کارد گلوگاه‌ اش عاشق است

((غادة السمان))

ترجمه: عبدالحسين فرزاد

ما سال‌ها اندوه را

‏بر دوش کشیدیم

‏و صبح طلوع نکرد

((محمود درویش))

سرمایه‌ ی انسان

رنج‌ هایی است

که کشیده است

((الکساندر سولژنیتسین))

درد مرا

درختی می فهمد

که به جرم ایستادنش

تبر می خورد ...

((محمد شیرین زاده))

می پرسم چرا چرا چرا

و چترم را باز می کنم

چرا این باران

نتوانست کاری کند

جز پنهان کردن اشک هایم ...

((محمد شیرین زاده))

موهای سفیدم را

دوست دارم

آنها یادگار

روز هایی هستند

که از تو

دور بوده ام ...

((محمد شیرین زاده))

تو لحظه " تولدم بودی "

لعنت به همه روز هایی که

فقط آمدند

تا از تو

دور ترم کنند ...

((محمد شیرین زاده))

از جای خالی

شانه های توست

که اینگونه آشفته اند

خواب های من ...

((محمد شیرین زاده))

حالا که تنهایی

سایه انداخته بر تن لحظه هام

چرا نگویم

من هم

دلم گرفته

شبیه ماه ...

((محمد شیرین زاده))

بیا

شبیه باران

در هوای آفتابی

وقتی که اصلا

انتظارش را ندارم ...

((محمد شیرین زاده))

محبوبم،

نگذار فاصله بهانه ى

بهانه هايت شود،

فاصله صياد ماهريست

كه در انتظار ترديد تو

و بغض من است ،

كه هر كدام از ما در دامش بيافتد

روزگار ديگرى تاريك خواهد بود…

ميدانى؟

شعله اى كه در قلب من و آغوش تو ميتپد

عشق است ، و عشق فاصله نميشناسد…

مردِ آبى من ،

عشق يا سياه و كور است يا شفاف و زلال

اگر ميخواهيم عاشق باشيم

بايد تركيبى از عشق بسازيم كه چشمهايمان

را به روى نديده ها و نگفته ها باز كند،

و فاصله و ترديد و بدبينيهايمان را محو…

محبوبم،

دنيا فقط به ياد و نام كسانى ميماند

كه عشق ورزيده اند و عاشق بوده اند…

من تك تك سلولهاى وجودم را با عشق

به نام تو كرده ام، و حتى اگر مرده ام را

بسوزانند، از خاكسترم عشق جوانه ميزند…

((آرزو پارسى))

سايه ات بلند و گيسوان من كوتاه

من بيرحمانه روزها را ميكُشم ،

و شب را انتظار ميكشم

تا سايه ى تو در سياهى گيسوان كوتاهم گم شود!

محكمتر در آغوشم بگير ، كه هر بار از

آغوش تو باز ميگردم شاعر ميشوم

و تو هزارو يك شب يلدا را

به دفترِ شعرهايم بدهكارى…

((آرزو پارسى))

آن‌هایی که خود را تحقیر شده حس می‌کنند

به‌ همان اندازه می‌کوشند

تا خود را تحقیر کننده بنمایانند

از کتاب دنیای قشنگ نو

((آلدوکس هاکسلی))

هيچ اشكالى ندارد احساساتى داشته باشيم

كه ديگران چيزى از آن درك نكنند،

هر كسى سفر خودش را مى‌رود

((جوجو مویز))

تنها، آدم‌های دیوانه را دوست دارم.

آدمهایی که دیوانه‌ی زندگی‌اند.

دیوانه‌ی حرف زدن. دیوانه‌ی نجات یافتن

در یک آن، خوره‌ی همه چیز هستند

آدم‌هایی که هیچوقت خمیازه نمی‌کشند.

حرف‌های معمولی نمی‌زنند

فقط می‌سوزند. می‌سوزند. می‌سوزند

((جک کرواک))

مشکل در احساس ناراحتی نیست.

مشکل این است که ناراحتی شما

برای آنچه باید نیست

((اروین یالوم))

آخر سر یک دلبستگی خاص

احساس می‌کنی

وقت رفتن است

((دونالد بارتلمی))

داشت می‌رفت

و سال‌های بعد از او

از پشت سرش پیدا بود

((مورات حان مونگان))

در برابر چشم‌های آسمان

ابر را

در برابر چشم‌های ابر

باد را

در برابر چشم‌های باد

باران را

در برابر چشم‌های باران

خاک را دزدیدند

و سرانجام

در برابر همه‌ی چشم‌ها

دو چشمِ زنده را

زنده به گور کردند

چشم‌هایی که دزدها را دیده بود

((شیرکو بیکس))

اگر بخواهم پرنده را محبوس کنم

قفسی به بزرگی آسمان می‌سازم

((پرویز شاپور))

دوباره می‌سازمت وطن

اگرچه با خشت جان خویش

ستون به ‌سقف تو می‌زنم

اگرچه با استخوان خویش

((سیمین بهبهانی))