بَر مَزارِ عِشق، بیپَروا، میبایَد گریست،
دَر میانِ جَمع، آشکارا، میبایَد گریست.
بَر سَرِ هَر کوچه وُ هَر رَهگُذَر دَر این جَهان،
بَر مَزارِ بیدِلانِ مَست، میبایَد گریست.
آن فِرشته کِه بَغَل کَردهست سَنگی سَخت را،
بَر سُکوتِ حَسرَتَش، تَنها، میبایَد گریست.
دَر هُجومِ رَنگِ بَنفَش وُ سیاهیهایِ دَهر،
بَر لَبِ خُشکیدهیِ گُفتار، میبایَد گریست.
هَر کِه نَشنیدهست نَغمهیِ «راز» را اَز نایِ جان،
بَر جَهالَتهایِ این دُنیا، میبایَد گریست.
چون کِه «شاکی» شُد قَلَم دَر دَفتَرِ تَقدیـرِ ما،
بَر غَمِ پِنهانِ این اِنشا، میبایَد گریست.
تـا کِه این مَرد اَز مزارِ عشقِ خود بَرخیزد باز،
بَر طلوعِ غُربَتِ فَردا، میبایَد گریست...
مرتضی گلباز (شاکی)
برچسب ها: مرتضی گلباز , شاکی , اشعار مرتضی گلباز , شعرکده
تاريخ : چهارشنبه ۶ اسفند ۱۴۰۴ | 0:15 | نویسنده : محمد شیرین زاده |
.: Weblog Themes By Pichak :.
