یک چشمه ی خشکیده ی دور از کوه است
بر روی لبش شور و شعف مکروه است
این قلب که پادشاه جانم شده است
صد حیف که تاج و تختش از اندوه است
((ستاره شریعتی))
برچسب ها: ستاره شریعتی , اشعار ستاره شریعتی , شاعرانه ستاره شریعتی
تاريخ : دوشنبه ۴ اسفند ۱۴۰۴ | 1:58 | نویسنده : محمد شیرین زاده |
.: Weblog Themes By Pichak :.
