شعر های باران خورده ....

موهایت را که باز کردی

فهمیدم

یلدا هم

 شب کوتاهی ست

برای دوست داشتنت ...

((محمد شیرین زاده))

گفت چرا نهان کنی

عشق مرا چو عاشقی

من ز برای این سخن

شهره عاشقان شدم

((مولوی))

نیستی

و دوست داشتنت در من

مثلِ مرده‌ای‌ست

که هنوز

بدنش گرم است

((مهدی علیمرادی))

شاید

که عشق من

گهواره ی تولـد

عیسای دیگری باشد..!

((فروغ فرخزاد))

مرگ بر حادثه رفتن تو

رفتن این لعنتی تکراري

فعل بدخیم همه خاطره ها

مصدر کاملا استمراری

((مهلا تیموریان))

شب است ،

رویایِ دور دستِ تو ،

نزدیک می شود ...

((فروغ فرخزاد))

آنجا را نمیدانم اما،

اینجا تا پیراهنت را سیاه نبینند

باور نمی کنند

چیزی از دست داده باشی.

((شاملو))

‫اگه وقت مُردنه برو و بمیر،

اما اگه وقت زندگی کردنه زندگی کن.

با شک و تردید زندگی نکن. نترس،

اونجوری که دوست داری زندگی کن.‬

از کتاب زندگی اسرارآمیز

((سومانک کید | ترجمه: عباس زارعی))

كلماتم همه ستاره‌اند

آن كلمه‌اى كه به سوى تو مى‌آيد

از همه مست‌تر

آنكه به زمين مى‌افتد

از همه دلتنگ‌تر

آن كلمه‌اى كه از تو باز نمى‌گردد

از همه پیچیده‌تر

آن كه از تو باز مى‌گردد

از همه

گم‌تر

از همه

دو قاره دورتر

از همه

ماهش را گم كرده است

((بی‌تا ملکوتی))

شاید یک شخص،

آن‌قدر که میل به درک شدن دارد،

میل به دوست داشته شدن، نداشته باشد

((جرج اورول))

گاهى دلم تنگ ميشود

براى گلدانى كه لب طاقچه ام چيده نشد

بوى ريحانى كه در خانه نپيچيد

دلم ميخواهد خودم را بردارم و ببرم

بر سر سفره صدساله تنهايي بنشانم

پرده صبحدم را كنار بزنم

چاى شيرين كنم

و از رقص قاشق و ليوان

صداى قهقه فرزندان خاك خورده ام كنج اتاق

به هفت آسمان برسد...

((مهسا خواجه احمدی))

كيستم من

دخترى نا آرام

كه ميان عقربه هاى زندگى

پيچ و تاب خورده ام

به عقب برميگردم

و گاهى به جلو مينگرم

هر دو زهرند

و چه تلخ ميشود كام دلم

((مهسا خواجه احمدی))

پاييز است و احوالِ عجيب

با سقوط برگهاى خزان

زردى از رخسار من افتاد

و پاييز تن پوش رنگينى شد بر تن دلم

بهارِ امسالم اما نارنجى رنگ است

كه لبانم شكوفه لبخند داد

كسى چه ميداند

شايد خداى من متولد پاييز است

كه يكباره برآورده شد تمامِ آرزويم...

((مهسا خواجه احمدی))

همه دل تنگ اند

_ همه _

حتی من و تو

که به عطر گل سرخی

دل بستیم

همه دل تنگ اند

هر کسی را برگ سپیدی ست

که در ان حرف دل می کارد

_ و مرا نیز _

ولی

چه ملال انگیز است!

قصه رفتن

قصه سوختن

فرو ریختن

همه دل تنگ اند

بین ما پنجره ای نیست

تا پرده بگشائیم به مهر

تا نور را به مهمانی گل ها ببریم

بین ما سر تا سر دیوار است و سکوت

ابدیت پنهان است

در اینجا که منم

ابری نیست

بادی نیست

آسمانش چه تهی ست

از سرود باران

از شوق کبوتر در پرواز

دیرگاهیست علف هرز می روید

در خاطر باغ

و کسی داس به دست

بهر آبادی خاک نمی کوشد

همه دل تنگ اند

_ همه _

حتی من و تو

که به عطر گل سرخی دل بستیم

در باغ بهار ...

((محمد شیرین زاده))

به تو یاد خواهند داد

که هر وقت تنها شدی از ترس فریاد بکشی

یاد خواهند داد که مثل بدبخت‌ها به دیوار بچسبی

یاد خواهند داد

که به پای رفقایت بیفتی و کمی گرمای بشری گدایی کنی

از کتاب میرا

((کریستوفر فرانک | ترجمه: لیلی گلستان))

بذر تمام بدبختی‌های ما در سال‌هایی کاشته می‌شود

که با آدم‌هایی سر و کار داریم که معتقدند

نه تنها دریافته‌اند چه چیزهایی برای خودشان درست است،

بلکه صلاح دیگران را نیز می‌دانند

((ویلیام گلاسر))

گاهی وقتی که تنهایم

نمی‌دانم چرا

مدام فکر می‌کنم

همیشه تنها نمی‌مانم.

((لنگستون هیوز))

عشق آن بغض عجیبیست

که از دوری یار

نیمه شب بین گلو مانده

و جان میگیرد...

((فهیمه تقدیری))

غزل از موی پریشان شده ات

می ریزد

من اگر شاعرم

از دست پریشانی توست...

((سعید شیروانی))

منطق عشق کجا بود

آن هنگام که روشنی چشمانت

پایان تیرگی شب هایم بود

آن هنگام

که دستان خالی ام را

به سخاوت گرم دست های تو عادت می داد

منطق عشق کجا بود

آن هنگام

که از گرمی نفس هایمان

بوسه ای شعله می کشید

آن هنگام که از خاکستر تن

جز حروف نام تو

چیزی خوانده نمی شد

به من بگو

اکنون که رفته ای

منطق عشق کجاست؟

عشقی که در لحظه وداع

منطقی را نمی شناخت

با آنکه

پای دلی در میان بود ...

((محمد شیرین زاده))

بیا شبیه ابر ها

یکدیگر را در آغوش بگیریم

فریاد زنان

در آتش بازی نور صاعقه هایمان

آنقدر برقصیم و بباریم

که با هم یکی شویم ...

((محمد شیرین زاده))

اگر نتوانیم تنهاییمان را در آغوش کشیم،

از دیگری به عنوان سپری

در برابر انزوا سود خواهیم جست

از کتاب وقتی نیچه گریست

((اروين يالوم))

این روز ها

شبیه برگی شده ام

که از شاخه اش افتاده

هیچکس

جای خالی ام را

نمی بیند ...

((محمد شیرین زاده))

خداوندا

سپاسگزارم

که مرا هستی بخشیدی

و عشق لایزالت را

در رگ هایم جاری ساختی

تا بتوانم

کسی را دوست بدارم

که چشمانش

به صداقت حرف های توست

در کتاب مقدس ..

((محمد شیرین زاده))

چه لذت بخش است

اگر صبح برخیزم

پنجره را باز کنم

ناگاه

بوی نم باران

در اتاق بپیچد

چه لذت بخش تر

اگر امروز

اتفاقی

ببینم ات ...

((محمد شیرین زاده))

آنچه بیشتر باعثِ رنجش خاطرمان می‌شود،

آن چیزی نیست که هرگز از آنِ ما نبوده،

بلکه چیزی است که در برهه‌ای از زمان

مالک آن بوده‌ایم و تا ابد آن را کم خواهیم داشت

از کتاب مشکی برازنده‌ی توست

((احلام مستغانمی | ترجمه: محمد حمادی))

اگر شعر هایم را بسوزانید

هرگز دودی

از خاکستر آن ها

بر نخواهد خواست

چرا که من

در بین کلماتشان

نبود کسی را گریسته ام

که نامش

باران بود ...

((محمد شیرین زاده))

چیزی که از من خواستی جز دل بریدن نیست

چیزی مخواه از من که در اندازه ی من نیست

دنبال آرامش مگرد ای رود سرگردان

چیزی که در دریا نباشد در تو قطعا نیست

گاهی برای گریه کردن بس که تنهایی

جایی برایت بهتر از آغوش دشمن نیست

پیراهنم روزی گواهی می دهد پاکم

ای عشق خیلی وقت ها پاکی به دامن نیست

در عشق باید پر تحمل بود و دور اندیش

پروانه گشتن چاره اش جز پیله کردن نیست

((حسین زحمتکش))