گاهى دلم تنگ ميشود
براى گلدانى كه لب طاقچه ام چيده نشد
بوى ريحانى كه در خانه نپيچيد
دلم ميخواهد خودم را بردارم و ببرم
بر سر سفره صدساله تنهايي بنشانم
پرده صبحدم را كنار بزنم
چاى شيرين كنم
و از رقص قاشق و ليوان
صداى قهقه فرزندان خاك خورده ام كنج اتاق
به هفت آسمان برسد...
((مهسا خواجه احمدی))
برچسب ها: مهسا خواجه احمدى , اشعار مهسا خواجه احمدى , شاعرانه مهسا خواجه احمدى
تاريخ : شنبه ۱۸ آذر ۱۳۹۶ | 13:16 | نویسنده : محمد شیرین زاده |
.: Weblog Themes By Pichak :.
