شعر های باران خورده ....

باید به آغوشم بکشی

این شعر های عاشقانه

هرگز نمی توانند

شعله های آغوشم را

آن طور که باید زبانه بکشند

وتمام احساسم باتورا عشق بازی کنند

باید لمسم کنی

این واژه های بی سروپا

قدرت آن را ندارند

که بوی تنم را

درنارنجستان سینه ام فریاد بزنند

وتمام تورا مست کنند

باید حسم کنی

بوسه به بوسه

تمام اندامم را

با پوست لبت

والتهاب نفس هایت

اینبار باید محکم تر از قبل

به آغوشم بکشی

پیش از آنکه

این شعر

جوهر خودکارش تمام شود

((لیلا صمدی))

نگران نباش

هر چه که نباشم

شاعر که هستم !

می توانم چشم بندی کنم

و تو را از دور دست های محال

هر روز

توی شعرم به آغوش بکشم

((لیلا صمدی))

سرم را به باد دادم

بس که دوستت دارم

حالا باد هر جا می رود

سر گردان من است

((لیلا صمدی))

زنی هستم

که دستانم

تنی دیگر می سازند

برای تن تو ...

((لیلا صمدی))

بی آنکه لحظه ای تردید کنم

با عریانی این دست

سینه ات را بوسیدم

حالا تو بگو

چه کار کنم

با انگشت هایی

که صدای هیجان زده ی قلبت را شنیده اند

بگو چگونه آرام باشم

از این حس برانگیخته شده در جانم

بیا

دست لرزانم را بگیر

به خواستنم احساس بیشتری بده

بگذار عشق از دستم عبور کند

در من اوج بگیرد

فراتر از سینه ات برود

بگذاراین حس

در تو هرز برود

از انگشتانم بچکد

روی تنت بریزد

آنقدر که سلولهای تنت

یک به یک

با من یکی شوند

((لیلا صمدی))

پای احساس در میان است

ای تو

ای نیاز من

قبل از آنکه به گناه دچار شوی

بگو دوستت دارم ...

((لیلا صمدی))

با یک جمله

چنان در برابر آیینه زیبا شدم

که به تمام زنان شهر فخر می فروشم

شنیده ام دوستم داری ...

((لیلا صمدی))

فقط یک لحظه

دستت را روی قلبم بگذاز

صدای مردن ضربانم را می شنوی

که بی رحمانه

روی تنم راه می رود

مرا ببخش

باورم را از دست داده ام

قلبم سرد سرد است

ازسینه ام صدای تشییع جنازه می آید

انگار از لبه ی عشق آویزانم

ودیگر دلم به دوستت دارم ها یت

گرم نمی شود

مرا زیر نظر نگیر

آزادم کن

زمانی که حسادت در تو اوج می گیرد

رهایم کن

برایم از عشق قفس نساز

بگذار آواز بخوانم

بگذار پرواز کنم

بعضی چیز ها عزیز من

با رهایی به دست می آید

با گذشت زمان زیبا تر می شود

بگذار رها شوم

بگذار زیباتر شوم

هر زن

طوفان دیوانه ایست

که پیراهنش را

با دکمه های باز دوست دارد

((لیلا صمدی))

گلویم باردار

جیغی صحنه دار است

که با حسی عمیق

تما م عضلات تنت را

ویار کرده است

باردار

جیغی عاشقانه

که هزاران مرد

در آغوش های جنون زده

به خود ندیده اند

باردار بوسه ای وحشی

در شبی تاریک

برای مردی نامعلوم

کسی اینجا

مرا

با بوسه ای وحشی

گلویی برجسته

تن برهنه

موهای خیس

آشفته و سرگردان

وعطری پراکنده

در حال زائیدن شعر

ندیده است

من زنی عاشقم

که می خواهم

گلویم را

سزارین کنم...

((لیلا صمدی))

من آنقدر با تو ام

که وقتی راه می رم

مردم لبخند می زنند

با انگشت نشانم می دهند

می گویند دیوانه است

نمی دانند

دستهای تو را گرفته ام

واز لذت داشتن تو سبک سَرانه راه می روم

من آنقدر با توام

که گاهی یادم می رود

پشت پنجره می خندم

وبی اختیار برای تو بوسه می فرستم

بی آنکه بدانم

مردان زیادی به تما شایم ایستاده اند

واحساسم را از لای دیوانگی ام می دزدند

من آنقدر با توام

که گاهی خدا را گول می زنم

می گویم

چشمهایت را ببند

می خواهم قایم باشک بازی کنم

بعد تو را ببوسم

بگذار

بگذار خیال ببافم از داشتنت

بگذار گودی کمرم را به رخ دستانت بکشم

بگذار عاشقی کنم

دیوانگی کنم

گناه کنم

خدا را آشفته کنم .......! من آن قدر با توام

که حتی

گاهی یادم می رود

باید خودم را هم دوست داشته باشم‌

من آن قدر با تو ام .......

((لیلا صمدی))

دلم کمی

دیوانگی می خواهد

از جنس وسوسه انگیز بوسه

کاش

دندان های تو

لب هایم را زندانی کنند

((لیلا صمدی))