از پشت خانهِ من
هر صبح
قطاری می گذرد
و مردی را با خود می برد
که روزی عاشقِ موهایِ سیاهِ سیاهِ من بود
که روزی تمامِ دنیایِ من بود
که روزی تمامِ دنیایِ او بودم
نمی دانم
نمیخواهم بدانم
این قطار او را به کجا می برد
ولی میدانم
که از من
و دنیای من
دورتر
و دور تر
و دورتر میشود
((نیکی فیروزکوهی))
برچسب ها: نیکی فیروزکوهی , سیاه قلم های نیکی فیروزکوهی , شعر قطار , شعر ناب
تاريخ : چهارشنبه ۷ بهمن ۱۳۹۴ | 15:44 | نویسنده : محمد شیرین زاده |
.: Weblog Themes By Pichak :.
