به كوه
به دشت
به بيايان به باغ همسايه به هر كجا قدم گذاشتم
يكى داشت
به عشق كسي ، چيزي، جايي، ارزويي سبزه ها را گره مى زد
خداي من!!!
آدمها پر شده اند از گم كرده ها
كدام سيزده قرار است روزگار خالي ما بدر شود؟
((نيكى فيروزكوهي))
برچسب ها: نیکی فیروزکوهی , اشعار نیکی فیروزکوهی , شعر کوتاه , شعر ناب
تاريخ : دوشنبه ۱۳ فروردین ۱۳۹۷ | 16:30 | نویسنده : محمد شیرین زاده |
.: Weblog Themes By Pichak :.
