به طنین غمگین قلبم فکر می کنم
که پیکره ی اتاق را
چون تپه ای از دل مشغولی ها
تراشیده
به شهاب سوزناک یک نگاه
که عبور می کند از آسمان سرد پنجره ام
به پیراهنم که زنده است
و احساس میکند درد را
به ماشین ها
که می روند مثل انسان ها
به دیوارها
که از فاصله چیزی نمی دانند
و به شب
که مشغول مردن است
و به گلدان ها
که به خاک تن آنها مشکوکم
تمام شلیک های تاریخ را در ذهنم مرور می کنم
و فرمان های مرگ را
تنم هزار تکه می شود
انگار همه چیز بیراهه می رود
حتی من، حتی تو، حتی ماه
که جای او نباید وسط شب باشد
((امید کوشکی))
برچسب ها: امید کوشکی , اشعار امید کوشکی , شاعرانه آرام , عکس نوشته تنهایی
تاريخ : جمعه ۳۰ بهمن ۱۳۹۴ | 4:57 | نویسنده : محمد شیرین زاده |
.: Weblog Themes By Pichak :.
