اگر روزی بمیرم
تمام کتاب هایی را که دوست دارم
با خودم خواهم برد
قبرم را از عکس کسانی که دوستشان دارم پر خواهم کرد
و خوشحال از اینکه اتاق کوچکی دارم
بی آنکه از آینده وحشتی داشته باشم
دراز می کشم
سیگاری روشن می کنم
و به خاطر همه دخترانی که دوست داشتم در آغوش بگیرم
گریه خواهم کرد
اما درون هر لذت، ترسی بزرگ پنهان شده است
ترس از اینکه
صبح زود کسی شانه ات را تکان بدهد و بگوید:
_ بلند شو سابیر!
باید برویم سر کار…
((سابیر هاکا))
برچسب ها: اشعار شاعران خارجی , اشعار سابیر هاکا , شعر مرگ , شعر ناب
تاريخ : جمعه ۱ آبان ۱۳۹۴ | 15:9 | نویسنده : محمد شیرین زاده |
.: Weblog Themes By Pichak :.
