نی لبک
از لب ِ شاعر ترسید
شعر هم
خیره به چشم
کفش رفتن پوشید
باز هم
جاده دراز
خاطره بر تب ِ هر پنجره داغ
کوچه ها طولانی
هر نگاه
از پَسِ دیوار به ساز
خلوت ِ قهر ِ دل و دست نبود
شهر ،
درگیر ِ شب ِحادثه بود
پای فکرم لغزید!
کوچ ِ انگشتانم
قلم ِ عاصی را
با دو سطر نقطه به دیوار کشید
باز هم خواب و جنون
می برد هوش
از این فاصله ها
آفتاب ، عالمگیر
ماه در چشم ِ دروغ
بعد از آن مرگ ِ غروب
برکه ای خاموش است
باز هم
روح نجیبم لرزید
ارزش جسم ِ مرا
عیار ِ تردید سنجید
🌈🦋((نفس موسوي))🌈🦋
برچسب ها: نفس موسوي , اشعار نفس موسوي , شاعرانه نفس موسوي , شعر عشق
تاريخ : شنبه ۶ خرداد ۱۴۰۲ | 2:47 | نویسنده : محمد شیرین زاده |
.: Weblog Themes By Pichak :.
