دنبال صدای تو می گردم
صدای حرف هایی که نمی زنی
آوازهایی که نمی خوانی و
آهی که نمی کشی.
جنگ
تو را در قاب عکس کنج اتاق زیباتر کرده است و
من را در وزش سال های طولانی
مثل پنجره کوچکی مدام باز و بسته می کند
پشت سر هم
روی پیاده رو راه می روم و
خرده ریز فریادها
به ته کفش هایم می چسبد. تو مثل ابرها
از تمام شهر رفته ای
و من طوفان مهیبی ام
که تنها حیاط را به هم می ریزم.
((فرناز خان احمدی))
برچسب ها: فرناز خان احمدی , اشعار فرناز خان احمدی , شاعرانه فرناز خان احمدی , شعر ناب
تاريخ : سه شنبه ۲۱ خرداد ۱۳۹۸ | 15:58 | نویسنده : محمد شیرین زاده |
.: Weblog Themes By Pichak :.
