همیشه ، یک جای خالی هست
تا برای پر کردنَش
به تو فکر کنم
تنها
به کوچه می زنم
و تنهاتر به خانه بر می گردم.
نیستی و ایمان دارم
اگر اتفاق بهتری بودم
جایی نزدیکتر از شعر به تو می رسیدم.
کسی چه می داند،
شاید روزی،
به اینکه عاشقت بودم،
افتخار کردی
یک عمر
بی من
در من زنانگی کن
هیچکس
گریه ی مَردی که می خندد را، نمی فهمد
((پویا جمشیدی))
برچسب ها: پویا جمشیدی , اشعار پویا جمشیدی , شعر ناب , مجله هنری ژوان
تاريخ : سه شنبه ۴ اسفند ۱۳۹۴ | 3:36 | نویسنده : محمد شیرین زاده |
.: Weblog Themes By Pichak :.
