خانه خالی تنهایی
مثل آینه بی تصویر
در شب تنگ شکیبایی
عکسی آویخته بر دیوار
مثل یادی سبز
مانده در ذهن
شب پاییز
دختری
گردن افراشته با بارش گیسوی بلند
پسری
در نگاهش غم خاموش پدر
و زنی رعنا اما دور
در شب تنگ شکیبایی مردی تنها
مثل آینه بی تصویر
خالی خانه تنهایی
سایه ی خاموش
در شب آینه می گرید
آه هرگز صد عکس
پر نخواهد کرد
جای یک زمزمه ساکت پا را بر فرش
این که همراه تو می گرید آیینهست
تو همین چهره تنهایی
((هوشنگ ابتهاج))
برچسب ها: اشعار هوشنگ ابتهاج , شعر تصویر هوشنگ ابتهاج , شعر ناب , عکس نوشته
تاريخ : شنبه ۳۱ مرداد ۱۳۹۴ | 3:32 | نویسنده : محمد شیرین زاده |
.: Weblog Themes By Pichak :.
