هوا پُر از سلّولهای صداست
تا در کنار هم
شکلِ کلماتِ کلام تو را
کامل کنند !
گوشی های گرسنه
نانِِِِِ گرمِ صدایت را حریصانه می بلعند
اما تلفنی که روزها وشبها
گوش به زنگِ توست
در رخوتِ نمناکِ لحظه ها
زنگ می زند !
طیفی بنفش
روی حباب های هوا
سایه می شود
و رودِ صدای تو
به نبضِ ساکتِ روحم نمی رسد!
راستی !
بی حس ناب صدایت
چگونه می توان زیست ؟
گرچه
بعد از تو
هیچ چیز مهم نیست...
((یدالله گودرزی))
برچسب ها: یدالله گودرزی , اشعار یدالله گودرزی , دکتر یدالله گودرزی , شعرکده
تاريخ : سه شنبه ۱۶ تیر ۱۴۰۵ | 1:17 | نویسنده : محمد شیرین زاده |
.: Weblog Themes By Pichak :.
