این دلتنگی اگر خانه بود
دیوارهایش ترک برمیداشتند
اگر باد بود
به آتش میزد و جنگلی را میسوزاند
اگر صدا بود
نعرهاش گوشهای فلک را کر میکرد
این دلتنگی اما میان سینهی من است
در حجم اندوه قلبی
که سکوتْ آخرین امیدش است
((شیما سبحانی))
برچسب ها: شیما سبحانی , اشعار شیما سبحانی , شعر سکوت , شعر اندوه
تاريخ : چهارشنبه ۱۹ آذر ۱۴۰۴ | 1:7 | نویسنده : محمد شیرین زاده |
.: Weblog Themes By Pichak :.
