.jpg)
امشب همه غم هاي عالم را خبر کن
بنشين و با من گريه سر کن
گريه سر کن
اي جنگل ، اي انبوه ِ اندوهان ِ ديرين
اي چون دل ِ من ، اي خموش ِ گريه آگين
سر در گريبان ، در پس ِ زانو نشسته
ابرو گره افکنده چشم از درد بسته
در پرده هاي اشک ِ پنهان ، کرده بالين
اي جنگل اي داد
از آشيانت بوي خون مي آورد باد
بر بال ِ سرخ ِ کشکرک پيغام شومي ست
آنجا چه آمد بر سر ِ آن سرو ِ آزاد ؟
اي جنگل اي شب
اي بي ستاره
خورشيد ِ تاريک
اشک ِ سياه ِ کهکشان هاي گسسته
آيينه ي ديرينه ي زنگار بسته
ديدي چراغي را که در چشمت شکستند ؟
اي جنگل اي غم
چنگ ِ هزار آواي باران هاي ماتم
در سايه افکند ِ کدامين ناربُن ريخت
خون از گلوي مرغ عاشق ؟
مرغي که مي خواند
مرغي که با آوازش از کنج ِ قفس پرواز مي کرد
مرغي که مي خواست
پرواز باشد
از جنگل اي حيف
همسايه ي شب هاي تلخ ِ نامرادي
در آستان ِ سبز ِ فروردين دريغا
آن غنچه هاي سرخ را بر باد دادي
اي جنگل اي پيسوته پاييز
اي آتش ِ خيس
اي سرخ و زرد ، اي شعله ي سرد
اي در گلوي ابر و مه فرياد ِ خورشيد
تا کي ستم با مرد خواهد کرد نامرد ؟
اي جنگل اي در خود نشسته
پيچيده با خاموشي ِ سبز
خوابيده با رؤياي رنگين ِ بهار ِ نغمه پرداز
زين پيله کي آن نازنين پروانه خواهد کرد پرواز ؟
اي جنگل اي همراز ِ کوچک خان ِ سردار
هم عهد ِ سر هاي بريده
پر کرده دامن
از ميوه هاي کال چيده
کي مي نشيند دُرد ِ شيرين ِ رسيدن
در شير ِ پستان هاي سبزت ؟
اي جنگل اي خشم
اي شعله ور چون آذرخش ِ پيرهن چاک
با من بگو از سرگذشت ِ آن سپيدار
آن سهمگين پيکر ، که با فرياد ِ تندر
چون پاره اي از آسمان افتاد بر خاک
اي جنگل اي پير
بالنده ي افتاده ، آزاد ِ زمينگير
خون مي چکد اينجا هنوز از زخم ِ ديرين ِ تبر ها
اي جنگل ! اينجا سينه ي من چون تو زخمي ست
اينجا دمادم دارکوبي بر درخت ِ پير مي کوبد
دمادم
((هوشنگ ابتهاج))
برچسب ها: هوشنگ ابتهاج , شاعرانه , شعر , شعر ناب
.: Weblog Themes By Pichak :.
