من یک زنم
چون آفتاب سرخ شناور در آسمان
مغرور بر بلندای کوه ایستاده ام
برشانه های تو
بر قامت بلندترین کوه بی عبور
می بالم از شکوه
ای کبریای کوه
اما
چون خاطرات برفی یک روز ملتهب
در آفتاب رنگ پریده
بر تپه های عشق
من را غنیمتی بشمار !
((مهشید کاوه))
برچسب ها: مهشید کاوه , اشعار مهشید کاوه , شعر زن , شعر زنان
تاريخ : یکشنبه ۲۷ آبان ۱۴۰۳ | 0:32 | نویسنده : محمد شیرین زاده |
.: Weblog Themes By Pichak :.
