من دارم می رقصم
بر شعله های رویا
پر از دیوانگی
میرقصم چون
تابیدن خورشید بر شن های ساحل
مانند رودخانه
انباشته از گداخته های اتشفان
مانند روشنایی زرد در اسمان سیاه
دقایق رقصان
بدور تو
مثل خورشید بغلم کن
راه بر گشتی نداری
راهت را بدون من
گم میکنی
افتاده ام تو سیاه ترین رنگ
همان شب
گره جادویی من باش
دعا میکنم
من باشم
تو
و عشقی که رهایمان نمی کند
((ناهید م))
برچسب ها: ناهید م , اشعار ناهید م , شاعرانه ناهید م
تاريخ : چهارشنبه ۲۶ بهمن ۱۴۰۱ | 1:47 | نویسنده : محمد شیرین زاده |
.: Weblog Themes By Pichak :.
