ماهی کوچک حوضی وسط خانهی تو
دل به یک فاخته بسته است که بر شانهی تو...
میپرد فاخته از شانه و ماهی از آب
میپرد از گل لبخند تو پروانهی تو
مثل آن ماهی بیتاب که افتاده به خاک
این زن عمریست که قلبش شده دیوانهی تو
برق چشمان تو هر بار به من میگویند
که شبیه است به من لیلی افسانهی تو
میشود مثل دو تا کوه به هم تکیه کنند
موج موهای من و شانهی مردانهی تو
((منا کرمی))
👇👇👇
برچسب ها: منا کرمی , اشعار منا کرمی , شعر افسانه , شعر پروانه
تاريخ : چهارشنبه ۱۷ آذر ۱۴۰۰ | 3:36 | نویسنده : محمد شیرین زاده |
.: Weblog Themes By Pichak :.
