در سینه متروکِ من،
پروانه های عشق،
اندوهگین، دخیل بسته اند.
اما،
خاک سینه ام حاصل خیز است؛
گاهی دانه ای از جنس تو،
در آن می کارم.
وقتی آفتاب چشم هایت
بر آن می تابد،
گل می دهد
و عجیب، زیبا می شود...
گلی از جنسِ تو
و خاکی از جنسِ من،
و پروانه های عشق
که دورش می رقصند...
((سیده پرنیا عبدالکریمی))
گروه شعر های باران خورده در تلگرام👇
برچسب ها: سیده پرنیا عبدالکریمی , اشعار سیده پرنیا عبدالکریمی , شعر پروانه , شعرکده
تاريخ : جمعه ۱۰ بهمن ۱۳۹۹ | 2:30 | نویسنده : محمد شیرین زاده |
.: Weblog Themes By Pichak :.
