اگر که آینه، یارای ژرف دیدن داشت
نگاه شیشه ای اش نیروی پریدن داشت
نه چشم آینه تنها که گوش پنجره هم
گشوده می شد و انگیزه ی شنیدن داشت
اگر رسالت تو خوب برگزیدن بود
زمانه نیز تو را شوق برگزیدن داشت
هزار چشمه ز دامان کوه سینه ی تو
چو آفتاب، توانایی دمیدن داشت
اگر نداشت زبان، ارتباط با ملکوت
غزل چگونه چنین شور پرکشیدن داشت
کجا به جوشش ابداع می رسید قلم؟
چگونه این همه یارای آفریدن داشت؟
((بهمن رافعی))
https://telegram.me/sherebarankhorde
برچسب ها: بهمن رافعی , شعر ناب , غزلسرا , اشعار بهمن رافعی
تاريخ : سه شنبه ۲۱ خرداد ۱۳۹۸ | 13:54 | نویسنده : محمد شیرین زاده |
.: Weblog Themes By Pichak :.
