جان من کمتر برای ماندن خود ناز کن !
من اسیرم کم کنار این قفس پرواز کن !
هی بدی کردی و من،گربه! در دیزی! حیا!
کم نمی آید ز تو، یک ذره شرم ابراز کن!
چند سالی می شود من مرده ی چشم توام
باش عیسایم بیا با یک نگاه، اعجاز کن !
عاشق نقش آفرینی خداوند تو ام ...
مثل یوسف باش و راهی بر زلیخا باز کن !
یخ زدم در هر عبور سردت از این کوچه ها
این زمستان دیده را از دیگران ممتاز کن
بی تو خیلی زود خیلی زود می میرم بمان ،
سرعت مرگ مرا درگیر دست انداز کن !
برق چشمان تو می گیرد مرا ول می کند
سیم آخر را بزن یا نول کن و یا فاز کن !
نه غلط کردم ، نگو دیگر نمی آیی قبول...
تو بمان، تا آخر دنیا برایم ناز کن !
((مریم صفری))
برچسب ها: مریم صفری , اشعار مریم صفری , غزلسرا , شاعرانه آرام
تاريخ : سه شنبه ۲۹ فروردین ۱۳۹۶ | 4:21 | نویسنده : محمد شیرین زاده |
.: Weblog Themes By Pichak :.
