ماهی کــــــه به جــــادوی نگاه تو اسیـــــرم
یک دم بنشین با من و غــــــــــم های اخیرم
چون آهوی دل خســـته ی جنگل زده ای که
با پای خــــــودش آمــــده در پنجه ی شیرم
فرقی نکند مقصد من چیــست ، به هر حال
هرجا که بخــــــواهــــم بروم باز مســــــیرم
رد می شود از کوچـه ی بن بست تو ، آنگاه
بیست و سه دقیقـــه لب آن پنجره خیره م
تا شب همه شب خـــواب به چشمم بنشانم
تا پر شـــــــود از حسّ حضــــور تو ضمیرم
باید « تــو» بگویی شبـــــــــــت آرام عزیزم
تا با نفس گـــــــــرم تــــو آرام بگـــــــــــیرم
یک لحظـــــــه اگر تلـــخ شود طعــم نگاهت
بر کرده و ناکرده ی خـــــــــــود عذر پذیرم
من آتش مــــــــــردادم و تو غیــــــرت تیری
من زاده ی مـــــــرداد ولی عاشــــــــق تیرم
معشوق جفا پیشــــه ی بی رحم دل آزار !
زانو زدنم پیش تو بس نیست ؟ بمـــیرم ؟؟
((نفیسه سادات موسوی))
برچسب ها: نفیسه سادات موسوی , اشعار نفیسه سادات موسوی , غزلسرا , شعر گرافی
.: Weblog Themes By Pichak :.
