با صنوبری که روی قله
ایستاده بود
گونه روی گونه ی سپیده دم نهاده بود
موج گیسوان به دوش بادها گشاده بود
از نشیب یخ گرفت دره گفتم
این نه ساخت شکفتگی ست
در کجای فصل ایستاده ای
مگر ندیده ای
سبزه ها کبود و بیشه سوگوار
فصل فصل خامش نهفتگی ست
آن صنوبر بلند
با اشاره ای نه سوی دوردست
گفت
قد کوته تو راه را به دیده ی تو بست
گامی از درون سرد خود برآی
پای بر گریوه ای گذار
و درنگر
رود آفتاب و آب در شتاب
کاروان درد و سرد
در گزیر و ناگزیر
آنک آن هجوم سبز مرز ناپذیر
در کجای فصل ایستاده ام ؟
در کرانه ای
که پیش چشم من
بهار شعله های سبز و
سیره و سرود
در نگاه تو کبود و دود
((شفیعی کدکنی))
برچسب ها: شفیعی کدکنی , اشعار شفیعی کدکنی , شعر ناب , شعر عاشقانه
تاريخ : یکشنبه ۲۴ آبان ۱۳۹۴ | 0:42 | نویسنده : محمد شیرین زاده |
.: Weblog Themes By Pichak :.
