کمترین تحریری از یک آرزو این است
آدمی را آب و نانی باید و آنگاه آوازی...
در قناری ها نگه کن، در قفس، تا نیک دریابی
کز چه در آن تنگناشان باز، شادی های شیرین است.
کمترین تصویری از یک زندگانی،
آب،
نان،
آواز،
ور فزون تر خواهی از آن، گاهگه پرواز
ور فزون تر خواهی از آن، شادی آغاز
ور فزون تر، باز هم خواهی، بگویم باز...
آنچنان بر ما به نان و آب، اینجا تنگ سالی شد
که کسی در فکر آوازی نخواهد بود
وقتی آوازی نباشد،
شوق پروازی نخواهد بود...
((شفیعی کدکنی))
برچسب ها: شفیعی کدکنی , اشعار شفیعی کدکنی , شعر ناب , شعر عاشقانه
تاريخ : دوشنبه ۴ آبان ۱۳۹۴ | 20:46 | نویسنده : محمد شیرین زاده |
.: Weblog Themes By Pichak :.
