مِیانِ بُغضِ سیم و سَنگ، دَریایی پِنهان اَست
کِه دَر رَگهایِ لَرزانَش، هَراسی اَز زِمِستان اَست
نَه راهی سویِ بیداری، نَه خوابی دَر شَبِ مُمتَد
وَطَن، این واژهیِ زَخمی، مِیانِ گِریه خَندان اَست
دَریغا سَهمِ ما اَز نور، غُباری بود و تَصویری
کِه دَر آیینه با حِیرَت، تَماشایِ پَریشان اَست
وَلی اِی جانِ مَن، آرام! کِه دَر مَتنِ فَراموشی
دُعایِ نَجیبِ بارانی، پَناهِ این بَیابان اَست
اَگَرچِه پَنجِره بَسته، اَگَرچِه راهِ ما دور اَست
خُدا دَر تار و پودِ ما، هَنوزَم ماهِ تابان اَست
نَتَرس اَز زوزهیِ بادی، کِه میکوبَد بِه بامِ ما
کِه ریشهیِ سَروِ آزادی، حَریفِ خَشمِ طوفان اَست
دَر این بازارِ بیرَحمی، کِه جانِ آدمی کاه اَست
فَقَط عِشق اَست و یِکرَنگی، کِه بیمِنَّت فَراوان اَست
قَلَم دَر دَستِ شاکی هَم، اَگَرچِه خَستِه میرَقصَد
گواهی میدَهَد این غَم، بَهایِ سَختِ اِنسان اَست
مرتضی گلباز (شاکی)
برچسب ها: مرتضی گلباز , شاکی , اشعار مرتضی گلباز , شعرکده
.: Weblog Themes By Pichak :.
