تنهایی ات
آسمان های زیادی را می شناخت
صدایت دره های زیادی را پیموده بود
در اندوهت کلمه رها می شد
و هر شعر،
برگی بود که درخت نگاهت را
زیباتر می کرد
خودم را به دهانت رساندم
چشمه ای شدم که
آواز مرگ را مهربان می کرد
((بهنام مهدی نژاد))
برچسب ها: بهنام مهدی نژاد , اشعار بهنام مهدی نژاد , شاعرانه بهنام مهدی نژاد , شعر سپید
تاريخ : یکشنبه ۷ دی ۱۴۰۴ | 0:18 | نویسنده : محمد شیرین زاده |
.: Weblog Themes By Pichak :.
