نورے مے شوم
مے درخشم در چشم هات
جاے لبخند هاے نزده ات
از بلندترین آبشار فرو مے ریزم
بر
موج موجِ نگاهت
وبوسه ے لبانم
گل مے کند
بر بلنداے شانه ات
از بسامدش
شب روشن مے شود
ستاره می رقصد
تو همان خاکستر ققنوسی
که از شرجے دستانت عشق مے رسد
((مریم گمار))
گروه شعر های باران خورده در تلگرام👇
برچسب ها: مریم گمار , شعر سپید , اشعار مریم گمار , شعر کوتاه
تاريخ : دوشنبه ۸ دی ۱۳۹۹ | 12:50 | نویسنده : محمد شیرین زاده |
.: Weblog Themes By Pichak :.
