گاهی آنقدر پیله می کردم
به خودم ،ق امتی که تا می شد
مشت من را که باز می کردند
روح پروانه ای رها می شد...
((فاطمه رمضان نيا))
برچسب ها: فاطمه رمضان نيا , اشعار فاطمه رمضان نيا , دوبیتی عاشقانه , شعر پروانه
تاريخ : پنجشنبه ۱۷ بهمن ۱۳۹۸ | 4:42 | نویسنده : محمد شیرین زاده |
.: Weblog Themes By Pichak :.
