نیستم
در مکانی که چشمانت
خیره و مجذوب جای نباشد.
سفیدی چشمانت
پایانِ تمامی الف بای جهان.
سیاهی چشمانت
تمامی راه های وصالِ نهان.
قاعده دیگر شُد ،
خود چشمانت
آذوقهی عشق
در قامت روح !...
همچو
گل کهکشانی ،
داوودی ،
میخک ،
و من
دیوار تنهایی پیچک.
((کاوه نادی حیدری))
برچسب ها: کاوه نادی حیدری , اشعار کاوه نادی حیدری , شاعرانه کاوه نادی حیدری
تاريخ : یکشنبه ۲۶ بهمن ۱۴۰۴ | 18:17 | نویسنده : محمد شیرین زاده |
.: Weblog Themes By Pichak :.
