تو طوفان بودی و من برجی بلند
که از قدرتش دفاع میکند
یا باید نابود میشدی و یا ویران میکردی
میتوانست هرگز اینگونه نباشد.
تو اقیانوس بودی و من صخرهای
که سد راه توست
یا باید میشکستی و یا مرا با خودت میبردی
میتوانست هرگز اینگونه نباشد.
تو زیبا بودی و من مغرور
یکی خوی تسخیر دارد
و دیگری که رامناشدنیست
راه، کوتاه بود و دیدار ناگزیر
میتوانست هرگز اینگونه نباشد...
((گوستاوو آدولفو بکر))
👇👇👇
برچسب ها: گوستاوو آدولفو بکر , شعر طوفان , شعر صخره , شعر جهان
تاريخ : چهارشنبه ۱۰ آذر ۱۴۰۰ | 3:30 | نویسنده : محمد شیرین زاده |
.: Weblog Themes By Pichak :.
