~43.jpg)
میان این سنگ و آفتاب پژمردگی افسانه شد
درخت نقشی در ابدیت ریخت
انگشتانم برنده ترین خار را می نوازد
لبانم به پرتو شوکران لبخند می زند
این تو بودی که هر ورزشی
هدیه ای ناشناس به دامنت می ریخت؟
و اینک هرهدیه ابدیتی است
این تو بودی که طرح عطش را
بر سنگ نهفته ترین چشمه کشیدی ؟
و اینک چشمه نزدیک نقش عطش درخود می شکند
گفتی نهال از طوفان می هراسد
و اینک ببالید نورستهترین نهالان
که تهاجم بر
باد رفت
سیاه ترین ماران می رقصند
و برهنه شوید زیباترین پیکرها
که گزیدن نوازش شد
((سهراب سپهری))
برچسب ها: شعر شکست کرانه سهراب سپهری , سهراب سپهری , شعر ناب , شاعرانه
تاريخ : پنجشنبه ۸ مرداد ۱۳۹۴ | 15:43 | نویسنده : محمد شیرین زاده |
.: Weblog Themes By Pichak :.
