پاییزِ بیپایانِ واژه
مرا
از میانِ اندوهِ شعر
بیرون میکشد
هر حرف،
نسترنیست
که هیاهوی انگشتانش را
به سوی نگاهِ عشق
پیش میآورد؛
تا پروانهی عشق
از دودِ سالخوردهی شمع
رها شود
و زنگارِ خاموشی
از بالهایش
فرو بریزد
((اعظم ملک پور))
برچسب ها: مهر بانو ملکپور , اشعار مهر بانو ملکپور , اعظم ملکپور , اشعار اعظم ملکپور
تاريخ : یکشنبه ۲۵ مرداد ۱۴۰۵ | 1:7 | نویسنده : محمد شیرین زاده |
.: Weblog Themes By Pichak :.
