با امتداد کوه هایی که دستان من هستند
و صبحی که آغاز می شود
با ردی از شب .
کجا ،تو را خواهم خواند؟
آخرین پرنده ی انتهای زمین
کنار این یاس سپید
که نور این سرزمین تاریک بوده است.
با کلمات
پروای همیشه نیست
و لبه های تیز این شب
ما را خواهد لغزاند.
((نازنین نظام شهیدی))
برچسب ها: نازنین نظام شهیدی , اشعار نازنین نظام شهیدی , شعر کوتاه , شعر ناب
تاريخ : شنبه ۱۴ فروردین ۱۳۹۵ | 5:5 | نویسنده : محمد شیرین زاده |
.: Weblog Themes By Pichak :.
